........................

یادم باشد زیبایی‌های کوچک را دوست بدارم، حتی اگر در میان زشتی‌های بزرگ باشند.

 یادم باشد که دیگران را دوست بدارم، آنگونه که هستند، نه آنگونه که می‌خواهم باشند.

یادم باشد که هرگز خود را از دریچه نگاه دیگران ننگرم، که من اگر خود با خویشتن آشتی نکنم هیچ شخصی نمی‌تواند مرا با خود آشتی دهد.

یادم باشد که خودم با خودم مهربان باشم، چراکه شخصی که با خود مهربان نیست نمی تواند با دیگران مهربان باشد.

عمری با حسرت و اندوه زیستن نه برای خود فایده‌ای دارد و نه برای دیگران.

باید اوج گرفت تا بتوانیم آنچه را که آموخته‌ایم با دیگران نیز قسمت کنیم.

لحظات ازآن توست؛ آبی، سبز، سرخ، سیاه، سفید،... رنگ‌هایی را که بایسته است بر آن‌ها بزن.